Ik doe hagelslag op mijn brood. Lekker dik.
Krijg ik weer commentaar. Van m'n vader.
"Ga je lekker zo?"
Ik knik van ja met mijn mond nog vol van de vorige boterham.
"Doe dat maar op twee boterhammen!"
"Mwhat...?"
"Verdeel die hagelslag maar over twéé boterhammen!"
Ja, kom effe, ik ben daar gek.
"Ik 'oef 'elemaa nie nóg 'n bwotehah..."
"Niet met volle mond praten!"
Ik slik.
"Ik hóef helemaal niet nóg een boterham!"
"Waarom neem je dan voor twee boterhammen hagelslag?"
"Ish voo' éé bwotehah!" zeg ik tijdens een nieuwe hap.
"Jij denkt zeker dat het geld me op de rug groeit!"

Daar krijg ik nou altijd zó de klere over in, van die opmerkingen! Die hebben ze van oma, die zegt dat ook altijd.
Zitten zeiken over een beetje teveel hagelslag!
En als ik niks eet is het óók weer niet goed! Dan krijg ik: "Jij hebt zeker de hongerwinter niet meegemaakt..."
Of: "De kindertjes in weet-ik-veel-waar zouden..."

"Als er geld op je rug groeit hoef ik dat tóch niet!"
"O nee??"
"Nee. Jij hebt een waardeloze rug. Bij iemand van jouw leeftijd groeien nog guldens, geen euro's! Dus daar heb ik niks an..."
Hij moet lachen. En ik prop ondertussen snel die hagelslag met brood naarbinnen natuurlijk.