12
jul
jul
Getergd en gesard

De laatste tijd is mijn productie wat mager. Ik word teveel afgeleid, teveel van het werk gehouden. Want u weet waarschijnlijk hoe dat is met schrijven, daar moet je even lekker rustig in kunnen gaan zitten, als in een comfortabele leunstoel. De gedachten en ideeën komen dan vanzelf.
Maar ik word tegenwoordig getergd en gesard door vertegenwoordigers van diverse instanties. Het gaat namelijk wat minder goed met mijn lieve moeder en we proberen voor haar een veilig plaatsje in een verzorgingshuis te bemachtigen. De laatste weken heeft zij last van hallucinaties, waardoor een en ander toch wat urgenter wordt.
In ons land geven wij miljarden euro's uit aan de zorg. Je zou toch zeggen dat alles dan inmiddels toch piekfijn in orde is. Maar nee, er zijn wachtlijsten. Mensen die inmiddels hoogbejaard zijn, moeten soms wel twee jaar wachten op een plekje in een verzorgingshuis. Ze hopen natuurlijk dat je voor die tijd de pijp uit bent.
Afgelopen donderdag werd ik opgebeld dat er een tijdelijk noodopvangplekje voor mijn moeder was in een tehuis. Wij werden gemaand haar daar de volgende dag af te leveren.
Dit overviel ons wel even, maar vooruit.
Degene bij de GGZ die dit plekje had geregeld mochten we immers niet teleurstellen. De man had volgens eigen zeggen de hele dag zitten bellen om dit allemaal voor elkaar te krijgen.
Wij moesten dankbaar zijn.
Kennelijk was bij hem het besef op de achtergrond geraakt, dat hij betaald wordt om voor zijn cliënten zijn vette reet uit zijn stoel te hijsen en zo nodig plekjes te regelen.
In elk geval: hij ging over een uur met vakantie en wij moesten kiezen of delen.
Wij kozen.
Het was maar goed dat wij de volgende dag voor de zekerheid naar het betreffende tehuis belden over hoe laat en hoe en wat.
Ze wisten nergens van. Het kon ook helemaal niet. Er was geen indicatie geregeld.
Een indicatie is belangrijk. Anders zijn de centjes niet gegarandeerd. Centjes zijn altijd belangrijker dan mensen. Geen centjes, geen zorg.
Wij mochten niet komen met mijn moeder.
Ik belde de thuiszorg van mijn moeder. Om te zeggen dat de zaak niet doorging en dat ze haar dus weer thuis moesten komen helpen.
De thuiszorg kon echter de zorg ineens 'niet meer garanderen'.
Ik heb toen iemand even heel duidelijk de waarheid gezegd.
Hopelijk heeft die persoon geen prettig weekend gehad.
Wij wel, wij zijn lekker met onze moeder een weekendje naar het platteland getogen.
Nu maar afwachten wat de maandag brengt...
Tags: zorg, thuiszorg, ggz, tehuis, verzorgingshuis, wachtlijst, bureaucratie, incompetentie
Categorie: lijf en ledematen [gezondheid en andere kwaaltjes] [permalink]

Maar ik word tegenwoordig getergd en gesard door vertegenwoordigers van diverse instanties. Het gaat namelijk wat minder goed met mijn lieve moeder en we proberen voor haar een veilig plaatsje in een verzorgingshuis te bemachtigen. De laatste weken heeft zij last van hallucinaties, waardoor een en ander toch wat urgenter wordt.
In ons land geven wij miljarden euro's uit aan de zorg. Je zou toch zeggen dat alles dan inmiddels toch piekfijn in orde is. Maar nee, er zijn wachtlijsten. Mensen die inmiddels hoogbejaard zijn, moeten soms wel twee jaar wachten op een plekje in een verzorgingshuis. Ze hopen natuurlijk dat je voor die tijd de pijp uit bent.
Centjes zijn altijd belangrijker dan mensen.
Probeer maar eens je vader of moeder onder te brengen in een verzorgings- of verpleeghuis. Je krijgt te maken met bureaucratie (veel), incompetentie (heel veel), afschuiven, onwil en vele kastjes en muren waartussen je heen en weer wordt gestuurd.Afgelopen donderdag werd ik opgebeld dat er een tijdelijk noodopvangplekje voor mijn moeder was in een tehuis. Wij werden gemaand haar daar de volgende dag af te leveren.
Dit overviel ons wel even, maar vooruit.
Degene bij de GGZ die dit plekje had geregeld mochten we immers niet teleurstellen. De man had volgens eigen zeggen de hele dag zitten bellen om dit allemaal voor elkaar te krijgen.
Wij moesten dankbaar zijn.
Kennelijk was bij hem het besef op de achtergrond geraakt, dat hij betaald wordt om voor zijn cliënten zijn vette reet uit zijn stoel te hijsen en zo nodig plekjes te regelen.
In elk geval: hij ging over een uur met vakantie en wij moesten kiezen of delen.
Wij kozen.
Het was maar goed dat wij de volgende dag voor de zekerheid naar het betreffende tehuis belden over hoe laat en hoe en wat.
Ze wisten nergens van. Het kon ook helemaal niet. Er was geen indicatie geregeld.
Een indicatie is belangrijk. Anders zijn de centjes niet gegarandeerd. Centjes zijn altijd belangrijker dan mensen. Geen centjes, geen zorg.
Wij mochten niet komen met mijn moeder.
Ik belde de thuiszorg van mijn moeder. Om te zeggen dat de zaak niet doorging en dat ze haar dus weer thuis moesten komen helpen.
De thuiszorg kon echter de zorg ineens 'niet meer garanderen'.
Ik heb toen iemand even heel duidelijk de waarheid gezegd.
Hopelijk heeft die persoon geen prettig weekend gehad.
Wij wel, wij zijn lekker met onze moeder een weekendje naar het platteland getogen.
Nu maar afwachten wat de maandag brengt...
Tags: zorg, thuiszorg, ggz, tehuis, verzorgingshuis, wachtlijst, bureaucratie, incompetentie
zondag 12 juli 2009 | 1618 x geopend | Auteur: Arnoud de Jong
|
|
|
|
|
| Voorgaand artikel: De geest van Anton |
Reacties
jul 12
jul
jul 13
jul
jul
jul
jul
jul
jul 16
jul
10 reacties:
12jul 12
jul
Heel vervelend. Ik heb gelukkig andere ervaringen. Mijn vader revalideerde na een ziekenhuibezoek in een verzorgingshuis. Hij zou terug naar huis, maar wij betwijfelden of dat wel verstandig was. Op het moment dat wij die twijfel uitten zei de directie van het verzorgingshuis dat hij voorgoed kon blijven. Ze hadden binnen een dag alles geregeld.
Mijn schoonmoeder moet nu ook naar een verzorgingshuis. Ook daar gaat het van een leien dakje. Indicatie was er binnen een paar dagen en nu kan ze uit twee huizen kiezen.
Je begrijpt dat wij na het lezen van jouw verhaal onze zegeningen nogmaals tellen.
13Mijn schoonmoeder moet nu ook naar een verzorgingshuis. Ook daar gaat het van een leien dakje. Indicatie was er binnen een paar dagen en nu kan ze uit twee huizen kiezen.
Je begrijpt dat wij na het lezen van jouw verhaal onze zegeningen nogmaals tellen.
jul 13
jul
Je-zus Chris-tus... dan heb ik het destijds goed getroffen met de zorg voor mijn moeder, vooral de thuiszorg. Ontzettend alert en goed meedenkend, mij vaak zelfs sturend als ik het ook niet meer wist.
Die arme moeder van jou toch, zo zielig als ze hallucinaties krijgt. Mijn moeder had het even ook, Is waarschijnlijk wel wat te onderdrukken met medicijnen, maar daar moet je natuurlijk ook weer heel voorzichtig mee zijn met zo'n hoogbejaarde dame.
13Die arme moeder van jou toch, zo zielig als ze hallucinaties krijgt. Mijn moeder had het even ook, Is waarschijnlijk wel wat te onderdrukken met medicijnen, maar daar moet je natuurlijk ook weer heel voorzichtig mee zijn met zo'n hoogbejaarde dame.
jul
"Hopelijk heeft die persoon geen prettig weekend gehad".
Tja, je zult toch uit roeping in de zorg zijn gegaan en nu proberen er in de organisatorische teringbende nog het beste van te maken. Krijg je dat ook nog om je oren...
13Tja, je zult toch uit roeping in de zorg zijn gegaan en nu proberen er in de organisatorische teringbende nog het beste van te maken. Krijg je dat ook nog om je oren...
jul
@Suffie:
Nou, in dit geval was de persoon in kwestie als manager zelf verantwoordelijk voor de organisatorische teringbende.
13Nou, in dit geval was de persoon in kwestie als manager zelf verantwoordelijk voor de organisatorische teringbende.
jul
Maar zij zal toch bij voorkeur bij je vader in het tehuis geplaatst moeten worden, bedacht ik nu pas?
14jul
[8] Henk van S tot S (386 reacties totaal) schreef op dinsdag 14 juli 2009 om 23:20:33:
Ja Nederland is een beschaafd land en zorgt goed voor de ouderen 
Een ruim jaar geleden heb ik met iemand eens iemand zonder papieren in de wachtruimte van een ziekenhuis achtergelaten om zo een opname te forceren.
Maar iets dergelijks kun/wil je natuurlijk niet met je eigen familie doen.
Sterkte met de rest van de "procedure"en dat het kort moge duren.
15Een ruim jaar geleden heb ik met iemand eens iemand zonder papieren in de wachtruimte van een ziekenhuis achtergelaten om zo een opname te forceren.
Maar iets dergelijks kun/wil je natuurlijk niet met je eigen familie doen.
Sterkte met de rest van de "procedure"en dat het kort moge duren.
jul 16
jul
Begrijpelijk dat dit veel van jouw tijd en aandacht opslurpt. Jouw moeder heeft vele jaren voor jou gezorgd dus dan is dit het minste wat je kunt doen. Die stukjes die komen wel weer.....
Schrijf een reactie

De tijd nadert dat je alleen nog maar via een keuzemenu telefonische informaties kunt beluisteren en je daarna je boodschap mag inspreken. En dan maar wachten of er iemand eens op het idee komt om die te beluisteren.
Hier is geen greintje humor meer uit te peuren.
Je hebt gelijk met die miljarden, het is waar: de bedragen die ermee gemoeid zijn zijn gigantisch. En ze stijgen nog steeds al zou je vermoeden dat met ervaringen zoals de jouwe (waarmee je niet alleen staat) er inmiddels drastisch op kosten bespaard zou zijn.
Het ligt dan ook niet aan die geldstromen, het ligt aan de richting waarin ze gaan, in hoofdzaak naar lieden die nog nooit een patiënt (pardon, cliënt) hebben gezien.
Het wordt tijd voor een kleine revolutie, welke politieke partij neemt de uitdaging aan?