21
dec
dec
Een onprettig gesprek
Mijn broer belde mij op.
Niet mijn echte broer, maar mijn brother from another mother.
Hij had een paar zakelijke mededelingen.
Ten eerste dat hij het na 6 jaar wel welletjes vond.
Ten tweede dat hij er aanstaande dinsdag om half vijf 's middags onder deskundige begeleiding uit stapt.
Dat ik op 29 december op zijn crematie word verwacht.
Dat ik met een aantal anderen zijn kist moet dragen.
Dat ik een toespraak moet houden ("Je kunt nu alvast met mijn necrologie beginnen...").
En of ik onze lieve vriendin A. een lift naar het crematorium kon geven.
Zo, dat was dan geregeld.
Hij klonk tevreden, rustig en bevrijd.
Het is het meest bizarre gesprek dat ik in mijn leven heb gevoerd.
Ik moet daardoor ook nog een paar bizarre dingen doen.
Zo zet ik in mijn agenda: maandag 29 december, crematie van ´mijn broer´.
Alsof het een afspraak bij de tandarts betreft.
Ik ben blij voor hem, mijn eigen verdriet doet niet ter zake.
Mijn tranen lopen via een apart kanaal.
Daar ga ik hem niet mee lastigvallen.
Zes jaar geleden kreeg hij daarbij nog eens de ziekte van Kahler. Dat is een vorm van beenmergkanker.
Hij heeft in zijn leven dermate veel medicijnen geslikt, bestralingen en chemotherapieën ondergaan, dat ik niet snap dat ze hem zomaar mogen cremeren.
Ik vraag me af of dat milieugewijs verstandig is.
Hij zou op zijn minst moeten worden ingeleverd bij het depot voor chemisch of nucleair afval.
Wees gerust, dit is de zwarte humor waarmee wij tweeën ons al die jaren hebben vermaakt.
Er moet mij toch nog iets van het hart.
Wij zijn beiden niet gelovig. Dat is maar goed ook, want wij zouden het lijden van Christus niet begrepen hebben, het lijden dat hij voor ons mensen heeft ondergaan.
Waarom heeft mijn broeder dan nog zo lang en ernstig moeten lijden? En elke dag ook weer andere mensen?
Sterker nog, ik denk dat mijn broeder liever een middag in het mediterrane zonnetje aan het kruis had gehangen, dan al die ellende van zijn ziektes te moeten doorstaan.
En als er dan straks ook nog geen hemel blijkt te bestaan waarin we kunnen bijkletsen, ja, dan voelen wij ons helemáál genaaid natuurlijk.
Ja, gelovigen der aarde, denk daar maar eens over na.
Ik mag mij op dit punt wel enige wrok permitteren. We hadden samen oude mannetjes op een bank in het park moeten worden, klagend over de jeugd van tegenwoordig, de politiek en de belastingdruk op onze AOW-uitkering.
Het is onvoorstelbaar dat iemand die er altijd voor je was, er over een paar dagen niet meer is. En dat je dat dan van tevoren wéét!
De raarste dingen schieten mij te binnen momenteel. Het is natuurlijk mooi om je eigen afscheid van het leven te kunnen regisseren, inclusief het exacte tijdstip van je dood.
Maar het heeft toch ook iets engs.
Je zult maar slappe knieën krijgen en op het laatste moment niet durven.
Ik weet zijn antwoord: "Die slappe knieën heb ik al, letterlijk."
Maar toch, je kunt ook niet meer terug met goed fatsoen.
Ja sorry, crematie gaat niet door.
Dat krijg je met al die planningen, absurde gedachten...
Ik ga lege tijd overhouden. De dingen die ik op mijn beurt voor hem deed zijn binnenkort overbodig geworden.
Zijn goede raad en daad ga ik missen, onze discussies, zijn kundigheid, zijn eigenwijsheid, zijn organisatievermogen, zijn wrange grappen, zijn kracht onder alle omstandigheden.
U begrijpt, ik ben momenteel even terneer- en uit het lood geslagen, in zak en as en machteloos verbitterd.
Het is niet eerlijk. Maar de zes jaren die hij het extra volhield zijn toch altijd mooi meegenomen.
Dus ik klaag niet.
Een van de laatste dingen die ik kan doen is dit stukje voor hem schrijven. En die toespraak.
Maar op zo'n moment sta je dan toch even met je mond vol tanden en met je toetsenbord vol toetsen.
Tags: broer, leven, dood, euthanasie
Categorie: afreageren [voor wanneer de geest uit zijn voegen barst] [permalink]
Niet mijn echte broer, maar mijn brother from another mother.
Hij had een paar zakelijke mededelingen.
Ten eerste dat hij het na 6 jaar wel welletjes vond.
Ten tweede dat hij er aanstaande dinsdag om half vijf 's middags onder deskundige begeleiding uit stapt.
Dat ik op 29 december op zijn crematie word verwacht.
Dat ik met een aantal anderen zijn kist moet dragen.
Dat ik een toespraak moet houden ("Je kunt nu alvast met mijn necrologie beginnen...").
En of ik onze lieve vriendin A. een lift naar het crematorium kon geven.
Zo, dat was dan geregeld.
Hij klonk tevreden, rustig en bevrijd.
Het is het meest bizarre gesprek dat ik in mijn leven heb gevoerd.
Ik moet daardoor ook nog een paar bizarre dingen doen.
Zo zet ik in mijn agenda: maandag 29 december, crematie van ´mijn broer´.
Alsof het een afspraak bij de tandarts betreft.
Ik ben blij voor hem, mijn eigen verdriet doet niet ter zake.
Mijn tranen lopen via een apart kanaal.
Daar ga ik hem niet mee lastigvallen.
Ik mag mij op dit punt wel enige wrok permitteren.
Het grootste deel van zijn 59-jarige leven was een lijdensweg. Zo lang als ik hem ken had hij een chronische ziekte die hem invalideerde.Zes jaar geleden kreeg hij daarbij nog eens de ziekte van Kahler. Dat is een vorm van beenmergkanker.
Hij heeft in zijn leven dermate veel medicijnen geslikt, bestralingen en chemotherapieën ondergaan, dat ik niet snap dat ze hem zomaar mogen cremeren.
Ik vraag me af of dat milieugewijs verstandig is.
Hij zou op zijn minst moeten worden ingeleverd bij het depot voor chemisch of nucleair afval.
Wees gerust, dit is de zwarte humor waarmee wij tweeën ons al die jaren hebben vermaakt.
Er moet mij toch nog iets van het hart.
Wij zijn beiden niet gelovig. Dat is maar goed ook, want wij zouden het lijden van Christus niet begrepen hebben, het lijden dat hij voor ons mensen heeft ondergaan.
Waarom heeft mijn broeder dan nog zo lang en ernstig moeten lijden? En elke dag ook weer andere mensen?
Sterker nog, ik denk dat mijn broeder liever een middag in het mediterrane zonnetje aan het kruis had gehangen, dan al die ellende van zijn ziektes te moeten doorstaan.
En als er dan straks ook nog geen hemel blijkt te bestaan waarin we kunnen bijkletsen, ja, dan voelen wij ons helemáál genaaid natuurlijk.
Ja, gelovigen der aarde, denk daar maar eens over na.
Ik mag mij op dit punt wel enige wrok permitteren. We hadden samen oude mannetjes op een bank in het park moeten worden, klagend over de jeugd van tegenwoordig, de politiek en de belastingdruk op onze AOW-uitkering.
Het is onvoorstelbaar dat iemand die er altijd voor je was, er over een paar dagen niet meer is. En dat je dat dan van tevoren wéét!
De raarste dingen schieten mij te binnen momenteel. Het is natuurlijk mooi om je eigen afscheid van het leven te kunnen regisseren, inclusief het exacte tijdstip van je dood.
Maar het heeft toch ook iets engs.
Je zult maar slappe knieën krijgen en op het laatste moment niet durven.
Ik weet zijn antwoord: "Die slappe knieën heb ik al, letterlijk."
Maar toch, je kunt ook niet meer terug met goed fatsoen.
Ja sorry, crematie gaat niet door.
Dat krijg je met al die planningen, absurde gedachten...
Ik ga lege tijd overhouden. De dingen die ik op mijn beurt voor hem deed zijn binnenkort overbodig geworden.
Zijn goede raad en daad ga ik missen, onze discussies, zijn kundigheid, zijn eigenwijsheid, zijn organisatievermogen, zijn wrange grappen, zijn kracht onder alle omstandigheden.
U begrijpt, ik ben momenteel even terneer- en uit het lood geslagen, in zak en as en machteloos verbitterd.
Het is niet eerlijk. Maar de zes jaren die hij het extra volhield zijn toch altijd mooi meegenomen.
Dus ik klaag niet.
Een van de laatste dingen die ik kan doen is dit stukje voor hem schrijven. En die toespraak.
Maar op zo'n moment sta je dan toch even met je mond vol tanden en met je toetsenbord vol toetsen.
Tags: broer, leven, dood, euthanasie
zondag 21 december 2008 | 1745 x geopend | Auteur: Arnoud de Jong
|
|
|
|
|
| Voorgaand artikel: Een schaatser met een uitkering |
Reacties
dec
dec
dec
dec 21
dec
dec
dec 21
dec
dec
dec
dec 22
dec
dec
dec 22
dec
dec 22
dec 22
dec
dec
dec 23
dec 23
dec 23
dec 23
dec
dec 24
dec
dec
dec
dec
dec
dec
31 reacties:
21dec
Verdrietig en mooi. Sterkte.
21dec
[2] Rutger zonder account (28 reacties totaal) schreef op zondag 21 december 2008 om 17:59:40:
21dec
Heftig. 'k Had nog even 'n zwartgallige grap willen bedenken, maar dat is dezer dagen jouw divisie, vrees ik.
21dec 21
dec
Daar ben je mooi klaar mee, met "zo'n broer" ! Alles onder controle, en de nodige opdrachten voor of vanuit het hiernamaals. Dat betekend voor jou natuurlijk dat je later op dat bankje, als je het mag beleven, zeker voor twee en namens hem mag kankeren en commentarieren.
Ik ken je broer niet , maar voel dieppe sympatie met hem , en ook jou. Vorig jaar een collega kwijt geraakt, een maand jonger dan mij en in Full Control over zijn leven en uiteindelijk zijn dood. Tot de vooravond van zijn dood nog alle ( ik heb er een stuk of 20 gesproken )afscheidmails - door keelkanker niet meer in staat te praten - beantwoord, allemaal uitgebreid en verschillend. Groot respect en ik denk - bij deze - nog vaak en genegen aan hem terug.
Ik wens je broer een goede reis, en jij een goede uitvoering van een moeilijke opdracht en sterkte met het komende verlies.
Kees
21Ik ken je broer niet , maar voel dieppe sympatie met hem , en ook jou. Vorig jaar een collega kwijt geraakt, een maand jonger dan mij en in Full Control over zijn leven en uiteindelijk zijn dood. Tot de vooravond van zijn dood nog alle ( ik heb er een stuk of 20 gesproken )afscheidmails - door keelkanker niet meer in staat te praten - beantwoord, allemaal uitgebreid en verschillend. Groot respect en ik denk - bij deze - nog vaak en genegen aan hem terug.
Ik wens je broer een goede reis, en jij een goede uitvoering van een moeilijke opdracht en sterkte met het komende verlies.
Kees
dec
Wat een onwerkelijke toestand... Toevallig heb ik twee jaar geleden eens de symptomen van de ziekte van Kahler opgezocht, omdat de broer van een goede vriend dat leek te hebben. We schrokken ons wild. 'Gelukkig' bleek hij een minder dodelijke en minder pijnlijke vorm van leukemie te hebben.
Wat erg voor jullie dat hij dat allemaal mee heeft moeten maken. Maar ook goed dat hij het heeft weten te regelen dat hij zijn afscheid in eigen handen kan nemen.
Tjonge, niet te bevatten.
Ik wens jullie heel veel sterkte.
21Wat erg voor jullie dat hij dat allemaal mee heeft moeten maken. Maar ook goed dat hij het heeft weten te regelen dat hij zijn afscheid in eigen handen kan nemen.
Tjonge, niet te bevatten.
Ik wens jullie heel veel sterkte.
dec 21
dec
Een aangekondigde dood. Je zal de boodschapper en de ontvanger maar zijn.
Je oproep aan de gelovigen der aarde eens na te denken, ondersteun ik van harte. Als alles is gegaan zoals gelovigen beweren, dan moeten we toch constateren dat god's schepping een zootje is en dat de kruisiging van jezus dat niet beter heeft gemaakt. Ga je daarover klagen, dan durven ze ook nog te beweren dat het aan ons mensen zelf ligt.
Nee, lijden is van alle dag en het is hard, bitter en onvergeetlijk pijnlijk.
Hier is het woord 'respect' pas echt op zijn plaats. Ik buig en toon mijn respect voor het besluit van je broer en voor je schrijven hier.
Dat je alle twijfels en verdriet goed moge doorleven de komende dagen.
21Je oproep aan de gelovigen der aarde eens na te denken, ondersteun ik van harte. Als alles is gegaan zoals gelovigen beweren, dan moeten we toch constateren dat god's schepping een zootje is en dat de kruisiging van jezus dat niet beter heeft gemaakt. Ga je daarover klagen, dan durven ze ook nog te beweren dat het aan ons mensen zelf ligt.
Nee, lijden is van alle dag en het is hard, bitter en onvergeetlijk pijnlijk.
Hier is het woord 'respect' pas echt op zijn plaats. Ik buig en toon mijn respect voor het besluit van je broer en voor je schrijven hier.
Dat je alle twijfels en verdriet goed moge doorleven de komende dagen.
dec
[9] Henk van S tot S (386 reacties totaal) schreef op zondag 21 december 2008 om 22:14:12:
Het positieve aan dit verhaal is dat we in een land leven, waar je als mens waardig kunt heengaan.
Sterkte.
21Sterkte.
dec
Een paar jaar geleden nam ik op eenzelfde manier afscheid van mijn schoonvader. Ik zocht zijn muziek uit, zijn kaarten en zijn kist. Regelde een crematie zoals hij dat wilde. Hij stond me toe dat ik zijn hand vast hield in dat allerlaatste moment. Ik vond het een even waardevolle als pijnlijke ervaring die me enorm heeft aangegrepen. Ik wens je veel kracht en sterkte. Voor jou, en om hem bij te kunnen staan.
21dec 22
dec
Tjonge, wat vreselijk naar in deze dagen, vooral.
Je broer moet een krachtig mens zijn om zijn passeren zo te kunnen regisseren. Hij weet echter wel, dat een goede verwoording en evenzo krachtige uitvaartspeech bij jou in goede handen is...
Heel veel sterkte toegewenst!
22Je broer moet een krachtig mens zijn om zijn passeren zo te kunnen regisseren. Hij weet echter wel, dat een goede verwoording en evenzo krachtige uitvaartspeech bij jou in goede handen is...
Heel veel sterkte toegewenst!
dec
Het eerste woord dat bij me boven komt na het lezen van dit stukje is RESPECT.
Als je zo'n besluit durft te nemen heb je ballen als kokosnoten. Excuseer mijn taalgebruik, maar het is zeer positief bedoeld.
Heel veel sterkte de komende moeilijke en vreemde dagen voor jou, je broer en alle betrokkenen.
22Als je zo'n besluit durft te nemen heb je ballen als kokosnoten. Excuseer mijn taalgebruik, maar het is zeer positief bedoeld.
Heel veel sterkte de komende moeilijke en vreemde dagen voor jou, je broer en alle betrokkenen.
dec 22
dec
Heel veel sterkte.
Het mediterrane zonnige weer op Golgota scheen op gegeven moment nog lelijk te zijn omgeslagen, maar dat geheel ter zijde.
22Het mediterrane zonnige weer op Golgota scheen op gegeven moment nog lelijk te zijn omgeslagen, maar dat geheel ter zijde.
dec 22
dec 22
dec
Heel veel sterkte toegewenst en ook voor je broer.
Mijn moeder had de ziekte van Kahler maar bij haar kwam het niet tot de bovenstaande vraag. Ze overleefde de chemokuren in combinatie met een ziekenhuisbacterie niet. Voordat zij onder de grond ging was ze al bijna verteerd. Voldoende chemo zorgt al voor een soort zelfcrematie.
22Mijn moeder had de ziekte van Kahler maar bij haar kwam het niet tot de bovenstaande vraag. Ze overleefde de chemokuren in combinatie met een ziekenhuisbacterie niet. Voordat zij onder de grond ging was ze al bijna verteerd. Voldoende chemo zorgt al voor een soort zelfcrematie.
dec
Ondanks de feiten maar dankzij de galgenhumor (die bij jullie gelukkig blijkbaar van twee kanten komt) heb ik toch moeten lachen. Een broerwaardig stukje dus.
23dec 23
dec 23
dec 23
dec 23
dec
[24] arnoudboer (1 reacties totaal) schreef op dinsdag 23 december 2008 om 21:49:50:
24dec 24
dec
Dank jullie allemaal voor het medeleven. Dat is toch altijd het prettige van een blogcommunity, je staat er niet alleen voor!
25dec
Heb ook de kist van mijn (jongere) broer gedragen. Nooit ziek, gezinnetje, kleine kinderen, gelukkig leven, en opeens leukemie, en een jaar chemo's en trials zonder resultaat. Opeens wordt het je heel duidelijk waar het in het leven om gaat. En dat het kort is. En oneerlijk.
Natuurlijk hadden jullie samen oud moeten worden. Maar voor hem is het beter dat hij vóór jou is gegaan, zou ik denken. Na zoveel lijden zou je niet willen dat hij ook nog het verdriet mee had moeten maken dat jij nu hebt.
Gecondoleerd, Verbal. Het zijn rotdagen, maar ook dagen om je broer te eren. Hoop dat je de afgelopen dagen goed doorgekomen bent.
25Natuurlijk hadden jullie samen oud moeten worden. Maar voor hem is het beter dat hij vóór jou is gegaan, zou ik denken. Na zoveel lijden zou je niet willen dat hij ook nog het verdriet mee had moeten maken dat jij nu hebt.
Gecondoleerd, Verbal. Het zijn rotdagen, maar ook dagen om je broer te eren. Hoop dat je de afgelopen dagen goed doorgekomen bent.
dec
ik denk dat als ik zo'n gesprek zou hebben ik niet eens zou weten hoe ik denken moest en wat ik denken moest. het klinkt bizar, onwerkelijk en tegelijkertijd zo onvermijdelijk dat ik er kippenvel van krijg.
voor hem misschien een bevrijding. voor de achterblijver verdrietig, vreemd en wat ik al zeg ... onwerkelijk. Ik wens je kracht toe. ...
26voor hem misschien een bevrijding. voor de achterblijver verdrietig, vreemd en wat ik al zeg ... onwerkelijk. Ik wens je kracht toe. ...
dec
Als ongelovige hond, roep ik dan toch altijd godverdomme. Nee, het leven is niet eerlijk en lijden van stervenden al helemaal niet.
Maar de schoonheid van de band schittert. De liefde is groter dan welk geloof dan ook, met het zoute randje van de warme tranen. Sterkte!
26Maar de schoonheid van de band schittert. De liefde is groter dan welk geloof dan ook, met het zoute randje van de warme tranen. Sterkte!
dec
Zelf kunnen vaststellen, dat je 't wel genoeg vindt zo, niet alleen voor jezelf, maar ook voor degenen die het lijden moeten aanzien, dat getuigt van karakter. Je kunt trots zijn op zo'n familielid. Draagkracht gewenst, VJ!
28dec
Een betere bevestiging van jullie gnostische twijfels dan deze situatie kunnen jullie je niet wensen...
Sterkte voor jullie beiden, en uiteraard voor de andere achterblijvenden.
Schrijf een reactie
Sterkte voor jullie beiden, en uiteraard voor de andere achterblijvenden.
