02
mei
mei
ongebluste kalk
Prijsuitreiking door Henk Spaan.
Foto: Shirley Brandeis.
Ik houd niet zo van wedstrijden, zeker niet als het gaat om creatieve uitingen. Dat zijn meestal onvergelijkbare dingen. Maar op aandringen van mederedacteur Shirley Brandeis van Amsterdam Centraal stuurde ik op de valreep toch maar een verhaaltje naar de verhalenwedstrijd over herinneringen aan Amsterdam Nieuw-West. In de jaren vijftig werd hier aan de hand van het plan van stedenbouwkundige Cornelis van Eesteren een immense stadsuitbreiding gerealiseerd. Zo'n spectaculair project is altijd goed voor talloze anekdotes uit het geheugen van de eerste bewoners. En ziedaar: afgelopen vrijdag won ik zowaar de eerste prijs met onderstaand verhaal.
Ongebluste kalk
Wij jongens waren ontdekkingsreizigers in de zandwoestijn die ze tuinstad noemden. Elke schooldag in 1959 schuimden we langs de Jan Tooropstraat, op weg naar de christelijke lagere school aan de Karel Klinkenbergstraat. Om ons daar met zekere regelmaat te laten trakteren op een oorvijg van juffrouw Van V., bijgenaamd de venijnige. In die tijd lieten de tien geboden blijkbaar nog alle ruimte voor de pedagogische tik.
Het houten noodgebouw van de Prinses Julianaschool in Overtoomse Veld stond als een afgelegen missiepost in de wildernis. De tocht erheen duurde minstens een halfuur. Want onderweg hadden wij werk te doen, zoals het beklimmen van stapels bouwrijpe bakstenen, kozijnen, rioolbuizen, het klauteren in houten steigers en het elkaar bekogelen met kinderhoofdjes die we uit het wegdek peuterden. Gelukkig waren die dingen te zwaar om elkaar eens goed te raken.
In de woestijn waren alle wegen recht en haaks. Dus ook onze weg naar school. Totdat op een kwade dag ons die weg werd versperd door een nieuw bouwterrein. Dwars over de Jan Tooropstraat zou aan de kruising met de Postjesweg een reusachtig breed flatgebouw verrijzen.
Van ons werd verlangd dat we voortaan gingen omlopen. Dat konden we wel, maar dat wilden we niet. Kom zeg, als we dáár aan gingen beginnen...
Vanaf die dag begon ons kat-en-muisspel met de bewaker van dat bouwterrein. De wacht was speciaal getraind om ons hardwerkende scholieren de doorgang te beletten. In die tijd gebruikten ze daarvoor nog geen strak gestreken vogelverschrikkers uit de beveiligingsbranche met een V op de kraag.
Nee, wij moesten het doen met een oude afgedankte bouwvakker in een dikke trui met een gore das om zn nek, een zeemansmuts op zn kop en een sjekkie in zn ongeschoren bakkes. En als hij ons dan langs zag sluipen, bulderde hij vanuit zijn gammele keet op wielen dat we moesten opdonderen. Soms kwam hij daadwerkelijk achter ons aan op zn vervaarlijke rubberlaarzen, maat rotschop.
Toen hij ons op een kwade dag eindelijk eens te grazen had, toonde hij ons een enorme put in het zand die tot de rand was gevuld met een dikke witte brij ongebluste kalk. Als je daarin viel loste je op waar je vriendjes bijstonden, verklaarde hij onheilspellend. Ter illustratie wierp hij een stuk hout in de put. Enkele minuten later geloofden we hem.
Omlopen leek ons voortaan inderdaad verstandiger...
Update: Op Amsterdam Centraal staat de video waarop Henk Spaan het verhaal voorleest.
Tags: verhalen, prijs
Categorie: de terugreis naar Nostalgia [alles van vroeger wordt weer leesbaar] [permalink]
Prijsuitreiking door Henk Spaan.
Foto: Shirley Brandeis.
Wij jongens waren ontdekkingsreizigers in de zandwoestijn die ze tuinstad noemden. Elke schooldag in 1959 schuimden we langs de Jan Tooropstraat, op weg naar de christelijke lagere school aan de Karel Klinkenbergstraat. Om ons daar met zekere regelmaat te laten trakteren op een oorvijg van juffrouw Van V., bijgenaamd de venijnige. In die tijd lieten de tien geboden blijkbaar nog alle ruimte voor de pedagogische tik.
Het houten noodgebouw van de Prinses Julianaschool in Overtoomse Veld stond als een afgelegen missiepost in de wildernis. De tocht erheen duurde minstens een halfuur. Want onderweg hadden wij werk te doen, zoals het beklimmen van stapels bouwrijpe bakstenen, kozijnen, rioolbuizen, het klauteren in houten steigers en het elkaar bekogelen met kinderhoofdjes die we uit het wegdek peuterden. Gelukkig waren die dingen te zwaar om elkaar eens goed te raken.
In de woestijn waren alle wegen recht en haaks. Dus ook onze weg naar school. Totdat op een kwade dag ons die weg werd versperd door een nieuw bouwterrein. Dwars over de Jan Tooropstraat zou aan de kruising met de Postjesweg een reusachtig breed flatgebouw verrijzen.
Van ons werd verlangd dat we voortaan gingen omlopen. Dat konden we wel, maar dat wilden we niet. Kom zeg, als we dáár aan gingen beginnen...
Vanaf die dag begon ons kat-en-muisspel met de bewaker van dat bouwterrein. De wacht was speciaal getraind om ons hardwerkende scholieren de doorgang te beletten. In die tijd gebruikten ze daarvoor nog geen strak gestreken vogelverschrikkers uit de beveiligingsbranche met een V op de kraag.
Nee, wij moesten het doen met een oude afgedankte bouwvakker in een dikke trui met een gore das om zn nek, een zeemansmuts op zn kop en een sjekkie in zn ongeschoren bakkes. En als hij ons dan langs zag sluipen, bulderde hij vanuit zijn gammele keet op wielen dat we moesten opdonderen. Soms kwam hij daadwerkelijk achter ons aan op zn vervaarlijke rubberlaarzen, maat rotschop.
Toen hij ons op een kwade dag eindelijk eens te grazen had, toonde hij ons een enorme put in het zand die tot de rand was gevuld met een dikke witte brij ongebluste kalk. Als je daarin viel loste je op waar je vriendjes bijstonden, verklaarde hij onheilspellend. Ter illustratie wierp hij een stuk hout in de put. Enkele minuten later geloofden we hem.
Omlopen leek ons voortaan inderdaad verstandiger...
Update: Op Amsterdam Centraal staat de video waarop Henk Spaan het verhaal voorleest.
Tags: verhalen, prijs
dinsdag 02 mei 2006 | 2111 x geopend | Auteur: Arnoud de Jong
|
|
|
|
|
| Voorgaand artikel: videosniper: een symposium |
Reacties
mei 02
mei 02
mei
mei
mei
mei
mei
mei
8 reacties:
02mei 02
mei 02
mei
Gefeliciteerd VJ!
Leuk verhaal! Doet mij denken aan de kat-en-muis-spelletjes uit mijn kinderjaren met opzichters/bewakers e.d. van plaatsen waar wij als kinderen niet werden geacht te mogen komen.
02Leuk verhaal! Doet mij denken aan de kat-en-muis-spelletjes uit mijn kinderjaren met opzichters/bewakers e.d. van plaatsen waar wij als kinderen niet werden geacht te mogen komen.
mei
Ja, hij is mooi. Gefeliciteerd!
Ik heb zelf nog in de Jan Tooropstraat op school gezeten, in de noodgebouwen van het Pius X Lyceum, waarvan de nieuwbouw toen nog niet af was. Verder was de buurt al aardig volgebouwd.
02Ik heb zelf nog in de Jan Tooropstraat op school gezeten, in de noodgebouwen van het Pius X Lyceum, waarvan de nieuwbouw toen nog niet af was. Verder was de buurt al aardig volgebouwd.
mei
Mooi verhaal, ik zie het zo voor me! Gelukkig ben je nog hier om het te vertellen en ben je niet opgelost in de ongebluste kalk.
02mei
Gefeliciteerd VJ. Zulke verhalen zijn tegenwoordig niet meer mogelijk. Kinderen worden nu overal vandaan gehouden Ik noem dat sociaal gehandicapt groot worden. Alles is veilig en tot op de bodem uiteengeraffeld. Niets te ontdekken, niks je letterlijk en figuurlijk een bult vallen en gewoon weten dat je dit dus nooit meer moest doen! Ik ben zelf opgegroeid in Den Haag en kan me inderdaad herinneren dat je bij elk bouwproject zo een groezelige bewaker in houten keetje had. Zijn verschijning dwong al respect af.
Ach, wat hebben wij eigenlijk een leuke spannende jeugd gehad.
03Ach, wat hebben wij eigenlijk een leuke spannende jeugd gehad.
mei
Op een bouwterrein in Voorburg waar ik toen woonde hadden ze de smoezelige bouwvakker op een dag vervangen door een minstens zo smoezelige hond die voor duitse herder door moest gaan. Er waren wat bordjes opgehangen "Pas op voor de hond"
Het duurde niet lang voor me doorhadden dat er van het dier niet al te veel te vrezen viel. Dat begon ons te dagen toen hij de eerste dag al kwispelstaardend achter het hek met ons meeliep. Het heeft even geduurd voordat de eerste dappere het waagde te proberen wat de hond deed als je over het hek klom. Toen hij zonder gapend gat in het zitvlak van zijn broek enige tijd de bouwplaats aan het verkennen was werd het al snel drukker op de speelplaats.
De smoezelige bouwvakker zal ons waarschijnlijk tot zijn pensioen dankbaar zijn geweest: na een goede maand was hij weer terug op zijn post, wel in het gezelschap van de hond, maar ik geloof dat hij er banger voor was dan wij.
04Het duurde niet lang voor me doorhadden dat er van het dier niet al te veel te vrezen viel. Dat begon ons te dagen toen hij de eerste dag al kwispelstaardend achter het hek met ons meeliep. Het heeft even geduurd voordat de eerste dappere het waagde te proberen wat de hond deed als je over het hek klom. Toen hij zonder gapend gat in het zitvlak van zijn broek enige tijd de bouwplaats aan het verkennen was werd het al snel drukker op de speelplaats.
De smoezelige bouwvakker zal ons waarschijnlijk tot zijn pensioen dankbaar zijn geweest: na een goede maand was hij weer terug op zijn post, wel in het gezelschap van de hond, maar ik geloof dat hij er banger voor was dan wij.
mei
Geinig verhaal en proficiat met de bekroning ervan. Ik heb overigens wél ooit een kinderhoofdje tegen mijn, toen nog jeugdige, knar gekregen.
De daders waren erg onder de indruk van de aangerichte schade. Dat dan weer wel.
Schrijf een reactie
De daders waren erg onder de indruk van de aangerichte schade. Dat dan weer wel.
Een dubbele felicitatie is dus op z'n plaats: vanwege deze uiterst terechte prijs en vanwege ons historisch ongelijk ten opzichte van onze Georgina...