Fransie vertelde eergisteren dat hij door een kerel achterna gezeten was. Die vent had gezien dat Frans vorige week twee planten uit zijn stoeptuintje had gejat. Ik had nog aan Frans gevraagd waarom hij dat gedaan had. 'Wij hebben een volkstuin', had hij gezegd.
Maar gisteren zag die vent Frans dus lopen en hij kwam hem achterna met een schep. 'Ik sla je kop eraf!' riep hij steeds maar. Frans probeerde snel weg te komen, maar die kerel was vast hardloper geweest of zo. Want hij haalde hem bijna in. Ze gingen door de hele buurt heen. Een buurvrouw waarschuwde Fransies vader. Die is mager, maar erg sterk, zeggen ze. Hij werkt in de bouw.
Z'n vader hielt die man tegen. Hij wilde hem alleen vragen wat er aan de hand was. Maar die vent was zo door dolle heen dat hij Frans z'n vader meteen ook een hengst met die schep wilde geven. Dus zei Frans z'n vader maar niks meer en sloeg die kerel met één harde klap tegen de grond. Daarna zei hij pas 'als we zo gaan beginnen...' en sleurde Fransie mee naar huis.
Later hoorde ik dat Frans de planten toch had moeten terugbrengen en z'n excuus had moeten aanbieden. Maar hij heeft alleen de planten bij die kerel voor de deur gezet. Het was hem verder te link, zei hij.
Had ik maar zo'n vader als Frans. Daar kun je tenminste mee voor de dag komen. Die van mij is maar een sukkel die geeneens een Playstation kan betalen.

Mijn vader zegt dat ik erg aardig schrijf voor mijn leeftijd. Ja, kunst. Hij verbetert alles. En toch blijft hij een sukkel. Slijmen helpt niet.