Ik kwam Ahmed tegen bij de bieb. Gisteren had ik ruzie met hem omdat we oorlogje wilden spelen en hij geen Bin Laden wilde zijn. Hij zei dat het niet mocht van z'n vader. Rot dan maar op, zei ik. Ja toch, aan een Bin Laden die bang is voor z'n vader hebben we niks.
Vandaag zei hij: ik ga je zus neuken.
O ja? Dan ga ik ook jouw zus neuken!
Dat mag niet van de Islam, zei hij.
Zeker omdat zijn zus zo lelijk is. Toen zijn we maar gaan voetballen. Dat mag wel van de Islam. En dat kan ie ook wel goed.

De vis is weer weg. Door de plee, weg ermee. Mijn vader zet alle dingen op de pagina die ik wil. Ik mocht vandaag opschrijven wat ik in het menu wilde. Om naar zijn eigen pagina terug te gaan heb ik gezet: Terug naar Ouwelul. Jammer, hij zei niks maar zette het er gewoon in.
Het is vandaag weer wintertijd. Op school heeft Kramer het voor de herfstvakantie uitgelegd. Ik snap het nog steeds niet. Dat zal wel aan Kramer liggen. Want mijn vader zegt dat als je iets niet snapt het altijd aan de leraar ligt. Kramer is mijn leraar. We mogen hem niet bij zijn voornaam noemen. Bij vorige meesters mocht dat wel. Maar hij is ouwerwets. En streng. En te oud om goed te voetballen. De andere meesters zijn veel jonger. En onze groep moet weer net Kramer krijgen.

Hij heeft vandaag een vis op mijn pagina gezet. Om mij een plezier te doen zeker. Ik lust helemaal geen vis. En nou gaat ook niemand meer lezen. Zitten ze alleen maar naar die vis te koekeloeren. Ik hoop dat ie snel verzuipt.

Mijn vader vroeg of ik soms een hekel aan hem had. Helemaal niet, zei ik. Ik vind het gewoon leuk om hem te jennen. Hij zag er wel een beetje ongerust uit. Ik zal wel schrijven dat ik hem cool vind. Krijg ik misschien een Playstation 2.

Waarom moet hij de dingen nou weer net zo neerzetten als bij hem? Met zo'n streep eronder?
Dat staat leuk, zegt hij. Hij moet altijd z'n zin hebben. Mijn moeder zegt dat hij soms net een kind is. Dat vind ik een belediging. Voor mij, bedoel ik.
Mijn vader zegt dat ik veel te bijdehand doe. Altijd als ik wat terug zeg noemt hij me bijdehand. Moet ik soms m'n kop houden? Dan denkt ie weer dat het op school slecht gaat. Het is ook nooit goed.

Ik mag alles schrijven. Hij zal niks weghalen heeft hij beloofd. Ja, ja. Dat moet ik geloven. Wacht maar tot ik over kut en lul enzo begin. Of over de aardbeien in z'n kont. Kijken of ik dan nog zoveel moet schrijven. Hij zegt dat die dingen aambeien heten. Ik vond het al raar. Toen bij de apotheek vroeg hij of aardbeienzalf door het ziekenfonds werd vergoed. Dan ging hij een recept bij de dokter halen. Ja zeg, daar ga ik dus effe niet bij horen, bij zo'n man. Ik ga wel naar buiten.

Ik moet alles eerst op een blaadje schrijven. Dan zet hij het voor me op internet. Hij gaat eerst alles zitten verbeteren. En de maand erboven. En netjes indelen. Anders sta ik voor gek, zegt ie. Sta ik toch wel. Met zo'n mafkees.

M'n vader heeft weer wat bedacht. Ik moet hier schrijven. Net strafwerk. En het ziet er waardeloos uit. Dit is toch geen kinderpagina? Toen ik zei dat ik het anders wilde kon dat niet.
Dan valt jouw bladzij uit de toon, zei hij.
Wat is uit de toon vallen?
Dat het niet op elkaar lijkt of niet bij elkaar past.
Dan kun je beter ook niet naast me op straat gaan lopen. Jij bent lelijk, ik niet. Jij valt dus uit de toon.
Als je groot bent word je net zo lelijk als ik. Zegt hij. Maar daar geloof ik niks van. Ik lijk gelukkig al op m'n moeder.